Comptador

Ai ajustat un comptador de visitas al blog aquèste matin.
Sabi pas, era aital, per vèser.
Perque pareis estranh de botar de conarias sens saber se qualqu’un las legirà o pas, es coma de se jetar dins lo Grand Blu sens saber se l’aiga es freda o pas, e per consequent se riscam l’idrocucion o pas…
Ben òc, per tant alienat que sii, de còps ai besonh de m’ancorar dins la realitat.
E lo costat absurd e purament matematic de l’afar me daissa pensatiu. A qué correspond ? Un ingeniaire de Google en plen trabalh de referençament, un geek desvariat, un blogaire convinçut, un des mos lectors (ai jà de comentaris, es estranh, aquò pren pas mai de temps ?)… Tot lo monde es al meteis nivèl amb lo meravilhós Comptador de Visitas.
E encara, avètz agut d’astre. Nicolàs (Nicolàs es lo « ieu » ipra-securitari, megalomaniac e paranoid que me parla de còps dins mon cap) voliá un comptador AMB GEOLOCALISACION, atencion lo enfants, sem pus a rire.
Aital, auriàm poscut saber se lo visitor era efectivament un occitan, un ingeniaire de la Silicon Valley, un australian perdut.
En mai, auriàm agut drech a una polida carta del monde, amb la França en plen mitan, e de punts rotges un pauc pertot en Occitània.
E puèi aital vos auriái flicats fins a la mai pichòta piuse de vòstre ordinator, e auriá pas estat domatge, cal ben èstre masò per trainar sul oèb, lo fialat lo mai susvelhat del monde… Nhèrk, nhèrk, nhèrk.
Mas non, serà per un autre còp. Uèi, lo comptador, plan mai poetic, doman, lo traçat GPS.
Ieu voliái un comptador coma an a la Pòsta, amb un gròs panèl luminós e una votz desagradiva que fariá « Le numéro 697, le numéro 697 ! », e que fariá legir al monde, cadun son torn, mas Paraulas Perdudas, aquò seriá lo mai naut gràs de la megalomania. Mas per internet se fa pas. Vau anar vèser sul sit de la Pòsta, per cas…

Pons

!!!

Degun i fa jamai atencion, a la senhaletica textuala, çò qu’a l’escòla apelavan la ponctuacion.
Ieu soi assegurat qu’aquò’s lo lengatge universal, mai que l’Esperanto o l’ingles de comunicacion (o l’argent, perque pas, aquò’s una causa que tot lo monde coneis…manca los que n’an pas, alai en Africa, mas bon, comptan jamai aqueles…).

Aqui comença lo cors :

Lo …

Aquò’s pas grand-causa, tres punts. Es çò que cal escriure quand as res a dire.
Exemple : -…

Las ()

Son bessonas, l’una va jamai sens l’autra. Personalament, tròbi que balha un costat suau, una lentor a la frasa, la rend tota…cossí dire…apasimada ?
Es la bordilha que servís per botar tot çò que capitatz pas de botar dins la frasa.
Exemple : -Adiu (filh de garça, espèri que cremaràs en infèrn pendent mil ans, que se te prèni encara un còp amb ma fèmna t’i mandarai directament)

Lo .

Aquèl es categoric. Quand òm te fot un . dins lo morre, après dises pas res.
Per ieu, lo . es totalitari, lo . es fascista, mòrt al . En mai, vòl totjorn aver rason e clavar totas las frasas. E encara. E encara. Mas, lo fa exprès ! Hé, hé, ai ganhat !
Exemple : pas cap d’exemple, soi en grèva, contra los . Punt.

Lo !

Servís a pas tostemps botar de. De vèser mai naut.

Lo ?

De qué ?

Los  » « 

Los espanhòls dison « las comillas », e òc, as totjorn l’impression qu’aquèlas bèstias
te van manjar las letras que lor as balhat en patura, grand fòl que siás. Per sauvar las letras, val melhor utilisar los -, eles son regulars, i a pas jamai de problemas amb los -, visca los -.

Ara, un pauc de practica. A la lutz de çò qu’avèm vist mai de naut, podèm donc començar de bastir quicòm.
Vaqui una convèrsa sancèra, sens un sol mot, per plan vos montrar que la vertadièra lenga dels signes es pas la qu’òm pensa.

– !
– ! , ?
– , , ?
– …
– … ?
– ( )
– ??
– (( ))
– ???
– , , , , , : , !
-… ! ?
– ( ) :  »  »
– ! !

Soi segur qu’avètz pas besonh de traduccion, mas, per ben apuejar sul fach qu’aquò’s quand mema plan tarrible, vaqui çò que balha en bon occitan :

– Adiu !
– Adiu ! Vas plan ?
– Plan, òc, e tu ?
-Òòòf…
-Ah…que t’arriba ?
-Pfff
-E ben ?
-Mas encara ?
-Ai la garganta blanca, mal de cap, los uolhs rotges, las aurelhas blocadas, las articulacions parièr : en brèu, soi malaute !
-E ben… mon paure ! E lo metge ?
-Bah, lo metge (entre nos aquèla raça val pas gaire), m’a ditz : « Fa res, aquò passarà » !
-M’en parlas pas ! Son ben totis parièrs !

Vaqui. Es estonant, non, de vèser cossí tot lo monde pòt comprendre la discutida, d’onte siá dins lo monde, un còp qu’avèm escafat los mots !

Mas atencion ! Coma dins tota lenga, i a dialectalisacion (manca en inglès de comunicacion, en francès estandard, en pau-valerian, mas per contra n’i a ben en argent, segon la moneda emplegada). Doncas los qu’an revirat aital se son pas enganats, es simplament un autre dialècte de ponctuacion :

-Nicòla !
-Coquinòt ! As manjat la confitura ?
-Un, dos, tres ?
-Benleu…
-Castanha…Es aqui lo mes de mai ?
-Petroleta…
-Cossí ?
-Graulàs…
-E alavetz ?
-Urg, urg, urg, urg, urg : bromi, gròar ! (N.B : la trapa aqui, es lo substrat pròto-basc, que rend la transcripcion malaisada)
-Lava la bugada ! Non ?
-Ustrias-Melbá (òli, burre, vinagre) : « Jol Pont de Mirabèèèèèl »
-Sarremilhòca ! Sarremilhòca !

Mas, evidentament, soi segur que la possibilitat d’una tala transcripcion vos aviá pas escapat.

A lèu per un autre cors.

Pons

E, francament, repapias pas un pauc ?

Ben, òc, perque los que coneisson lo forum Occitania sabon que çò que botèri aqui dejós (se qualqu’un m’explicava cossí cambiar lo sens de publicacion dins son blog, seriá fantastic) es estat jà publicat alai.
Mas bon, de còps que i a, soi fenhantàs, vau pas tornar escriure un episòdi de ma vida, puèi es pas francament lo mai interessant de totis. Ah !

Mas se volètz i vèser l’eternal començament de la vita umana, tant corta, e tant longa, mas que fai pas qu’una bocla etèrna, si òm i pensa plan (anèm, pensam fòrt), que tot, totjorn, a cada moment, tòrna començar, e que fin finala vivèm pas jamai, fasèm pas que subreviure en ensajar de nos restacar a çò que coneissèm já, perque l’òmi, francament, de vos a ieu, es totjorn un enfant, e sap pas inovar, inventar, construsir, demòra tostemps sus las causas acquesidas e manca crudelament de l’ambicion que li permetriá de tocar lo Cèl, mai Diu, la causa la mai pregonda jamai inventada per l’òmi, e que me fai dire que fin finala, tot çò que vèni de dire es pas qu’un molon de conarias !

Podètz i vèser aquò.

Mas ieu, aviái sonque la canha de tornar escriure aquèl episòdi de ma vida. Se viu qu’un còp ! (Quitament se se tòrna pensar fins a la mòrt, se-vos-plai-mon-diu-que-la-meuna-siá-lenta-e-sens-dolor-Amen).

Puèi, ai dich que mas Paraulas eran Perdudas, ai pas dich qu’eran interessantas (i a ben una rason per que sián perdudas !)

Pons