Lo Vielh Cuban

Un còp, demoravi en vila, dens un apartament que balhava sus una carrièra d’un quartier popular. Tots los sers, quand los que dintravan a l’ostal crotzavan los que s’anavan bandar lo morre, ausissiái :

-Marie-Jo ! Marie-Jo !

Una minuta de pausa, puèi tornava començar :

-Marie-Jo ! Marie-Jo !

Dos, o tres còps, durava.
Tots los sers era aital.

Al cap d’un moment, qu’aquò m’estonava, agachèri per la fenèstra per vèser çò que se passava.
Un vièlh òme, tot freule, pichon, mas amb una classa grandarassa balhada per son complet (amb capèl) cuban e sa mostacha talhada als cisèls, veniá, cada sèr, coma podiá, amb sas bequilhas que mancavan lo mandar del trepador sul pavat de la carrièra, e se pausava contra una pòrta. E d’aquí, cridava a una fenèstra nauta de la maison d’en facia, pas tròp luènh de la meuna :

-Marie-Jo ! Marie-Jo !

Botava sas mans en pòrta-votz, dens un gèst que semblava per èl un esfòrç subre-uman, e, quand era segur de pas aver de responsa per aquèste ser, e jamai degun li respondiá, las tornava baissar, tremolantas, lo long de son còs.
E aqui, plorava.
Lo monde de l’ostalariá d’a costat, que passavan tot lor temps dins la carrièra l’agachavan amb pietat mas respèct, e jamai li diguèron res.

Aquò durèt benlèu 6 meses de mai, avant que me rendèssi compte, en passar per talastre dins la carrièra paralèla, que l’apartament qu’agachava tostemps lo vièlh cuban aviá, de l’autre costat, una fenèstra negra de fum. Coma la façada de l’imòble tot. E d’aquèl costat se vesiá que lo fuòc datava pas d’ièr. Mas degun aviá reparat dempuèi benlèu 40 ans.

Quand, enfin, una agéncia botèt una plancarda que senhalava la demolicion, un camion de pompièr passèt lo ser dins ma carrièra.

Pons