La Catona e sa Mestressa

En bas de l’ostal, un pauc mai amont dins la carrièra, i aviá una fenèstra. Me rapèli d’alhors qu’era gaireben la sola de l’endrech a donar sul defòra directament. Aquò a tendéncia de desaparéisser.

Era laja, un encadrament de vielh rebocatge engrunat, de fusta verosa autres còps pintrada de blanc, de barrets espesses que traucavan lo jorn coma sus una cèla de preson, e sustot de ridèus, benlèu los mai òrres que veguèri jamai. Mitat descenta de lièch de la grand, mitat tapís persan de bazar, mitat servieta-esponga de nenon. Pasmens eran tostemps destibats (jamai ai poscut véser çò del dedins), mas la fenèstra dubèrta.

Çò que fa que n’i a una que ne profitava, es la catona.

Ah, la catona…era ma melhora amiga dins la carrièra. Cal dire que la coneguèri pichòta. A quatres meses, èra jà sul òrle d’aquela fenèstra, lo cap engulhat entre dos barrets, a saludar los passants d’un miaular gaujós e clar.

Cada ser de bel temps estirava sa pel de tigrona daurada sul relaisset, pautas e coa abandonadas, ventre ofert a las careças.

Un miaunar de bonjorn, una flatinga jol menton o entre las aurelhas. Era lo prètz per passar davant sa fenèstra, e cadun s’en aquitava sens se rebufar.

Puei, un còp la nuèit tombada, quand lo passatge de las veituras e del monde s’era alentit, davalava del òrle de la fenèstra e barrutlava dins la carrièra, en passar jos cada autò parcada lo long del trepador.

Sovent me venguèt véser e calinhar, quand, sietat davant ma pòrta, profitavi del calme relatiu de la granda vila a la calor suauda dels sers d’estiu.

Passèrem plan de temps aital, amassa, e regreti ara de jamai aver sabut son nom, serà condemnada a desaparéisser de ma memòria, coma totes los sovenirs sens etiqueta sens tirador que virolejan encara dins mon esperit, per quant de temps encara.

Mas es que sa mestressa jamai o diguèt. D’alhors, li parlèri pas jamai. La veguèri tres o quatre còps, plan mens que la catona, e l’ausiguèri parlar a un autre vesin pas qu’un còp, mas pro longtemps per me far una ideia.

Era blonda, la trentena, amb de clucas, un pauc fòrta. E era complexada. Tot lo monde l’es ben un pauc, o sabi, mas ela li manjava l’existéncia. Se trobava gròssa, se trobava laja, se trobava vielha e fin finala, se trobava sola. Del mai se vesiá laja, del mens sortissiá, e del mens vesiá d’òmes, del mai se cresiá laja. Lo cèrcle viciós la fasiá s’enterrar cada jorn un pauc mai dins son apartament, bauma sorna darrièr de ridèus jamai levats.

Es aital qu’un ser, en tornar en çò meu, m’arrestèri, obligat, coma sovent, a la fenèstra de la catona que n’aviá pas son sadol. Ronrone que ronronaràs, flatinga-flatanga, miaule que miaularàs, l’i passèri ben qualquas minutas.

Es aquí qu’una votz blanca e plorinejanta lancèt aquel crit del còr de detràs los ridèus espesses :

-Salòpa !

Pons

Advertisements

Lo Caire de la Rua Dolat

Del temps que demoravi a la vilassa, m’arribava sovent, en sortir de l’ostal, de passar davant la carrièra Dolat. Enfin, carrièra, es una ben granda paraula, tant aquela era estrecha, escura e corteta. Pas una veitura se seriá engatjada sus sos pavats trantalhants, mas i aviá totjorn qualqu’un per ensajar, pel malur de sos retrovisors.

En tot cas, al caire de la rua Dolat, aquí ont passavi benlèu dos còps per jorn, se vendiá. Se vendián pas de pan o de melons, m’avètz compres, era pusleu, coma dison los anglicisats, de deal.

Mas atencion ! Pas res a veire amb la carrièra d’a costat, ont d’adolescents trepadorejavan a còps de « Pshh…Pshh… » sufisents, per ensajar de faire fumar un tròç de regalécia emplasticat.

Non, aquí eran de causas seriosas, de causas d’adultes. Cada jorn, era lo meteis ceremonial. Tre dètz-onza oras del matin, lo monde començavan de s’amassar al caire de la rua Dolat, entre una farmacia e una espiceria, en esperar la benvolença del mèstre del canton, que preniá sas practicas una per una, en se pausar sovent entre caduna. Aquel vam de carri funèbre (que suspausavi volgut ; lo tipe, pas colhon, deviá jogar sus la dependéncia de sos obligats…) fasiá que i aviá totjorn al mens detz personas a esperar al caire.
Mas elas sabián prener lor mal en paciéncia : qualquas caissas o cledetas per se sèire, qualquas cervesas per faire passar, e la discutida començava.
A ieu m’agradava de passar a n’aquel moment, quitament se a la debuta me mesfisavi un pauc de la populacion de « punkacans » que mancava pas d’i èstre.

Las discutidas ? eran lo monde tornat far.
Las cledetas ? La taula redonda la mai egalitària.
Las practicas ? Eran l’abolicion de las classas socialas, de las inegalitats, de las termièras umanas.

Joves e vielhs, negres e blancs, òmis e femnas, caumaires e patrons….

Fins al trader quadra, que veniá per l’ocasion, tre la sortida de la sesilha de miègjorn, en vestit, dins un grand 4X4 (amb menaire).
Pas de biais de far, lo tipe : del temps que lo menaire sortissiá lo jornal economic apuejat sus la veitura, el se seitava sus sa cledeta, 8-6 a la man, e devisava amb los autres.

-…Es coma ieu, l’autre jorn me faguèron far un plaçament a risques…soi pas passat luenh…
-M’en parles pas, aquò ven complicat per tot lo monde, ieu mon patron ne laissèt tombar tres o quatre…
-Ieu m’an sortit sus un afar aital, fa tres meses que cerqui, mas amb lo contèxte, vòlon pas prene lo risc d’engatjar de monde…
-Patissèm totes, pertant es simple, la solucion seriá de…

E cresètz-me o pas, aquelas ideias sortidas de còsses magres, pallinèls, tremolants, seitats al mitan de mèrdas de cans, eran inteligentas. Vertadièrament.

Ailàs, l’ideal revoluconari de la republica autonòma del caire de la rua Dolat capitèt pas. Un vèspre, un pauc avant las grandas vacanças, la policia (que fins aquí s’era montrada timidòta, manca dels còps en tant que practica) venguèt tot rastelar. Pas mai de punks, mas mai de cans, pas mai de cledetas, pas mai de 8-6.

E a l’encòp, m’estona qu’aja durat tant de temps, quand òm sap que tot aquel monde s’acampavan al caire de la rua Dolat, aquò òc, mas del caire que formava amb l’avenguda la mai frequentada de la vila.

Pons

Ont eri ?

Miladiu, i a bien del temps qu’èri pas passat per aqui…

Ont èri ?

Anem dire…

Anem dire qu’èri en vacanças…

Anem dire qu’èri embarrat…

Eri embarrat en vacanças.

Mas me laissèron sortir. Encara urós, qu’auriái poscut vos mancar (de pauc).

En mema temps, aviái prevengut, ma preséncia aquí risca totjorn d’èstre ponctuala, efemèra e irregulara…

En mema temps, se me laisson pas sortir, ieu pòdi pas res escriure aquí…

Alavetz, cossí fasem ?

Per ensajar de tornar trapar lo temps que fugís mai regde que nosautres, un (o dos, se siatz plan braves e s’ai lo temps…sustot s’ai lo temps…) tèxte del temps passat. De l’espòca del « Vielh Cuban » (sembla qu’aquel vos aja agradat), a qualques sauts temporals pròches…

Pons