Posted on

La Catona e sa Mestressa

En bas de l’ostal, un pauc mai amont dins la carrièra, i aviá una fenèstra. Me rapèli d’alhors qu’era gaireben la sola de l’endrech a donar sul defòra directament. Aquò a tendéncia de desaparéisser.

Era laja, un encadrament de vielh rebocatge engrunat, de fusta verosa autres còps pintrada de blanc, de barrets espesses que traucavan lo jorn coma sus una cèla de preson, e sustot de ridèus, benlèu los mai òrres que veguèri jamai. Mitat descenta de lièch de la grand, mitat tapís persan de bazar, mitat servieta-esponga de nenon. Pasmens eran tostemps destibats (jamai ai poscut véser çò del dedins), mas la fenèstra dubèrta.

Çò que fa que n’i a una que ne profitava, es la catona.

Ah, la catona…era ma melhora amiga dins la carrièra. Cal dire que la coneguèri pichòta. A quatres meses, èra jà sul òrle d’aquela fenèstra, lo cap engulhat entre dos barrets, a saludar los passants d’un miaular gaujós e clar.

Cada ser de bel temps estirava sa pel de tigrona daurada sul relaisset, pautas e coa abandonadas, ventre ofert a las careças.

Un miaunar de bonjorn, una flatinga jol menton o entre las aurelhas. Era lo prètz per passar davant sa fenèstra, e cadun s’en aquitava sens se rebufar.

Puei, un còp la nuèit tombada, quand lo passatge de las veituras e del monde s’era alentit, davalava del òrle de la fenèstra e barrutlava dins la carrièra, en passar jos cada autò parcada lo long del trepador.

Sovent me venguèt véser e calinhar, quand, sietat davant ma pòrta, profitavi del calme relatiu de la granda vila a la calor suauda dels sers d’estiu.

Passèrem plan de temps aital, amassa, e regreti ara de jamai aver sabut son nom, serà condemnada a desaparéisser de ma memòria, coma totes los sovenirs sens etiqueta sens tirador que virolejan encara dins mon esperit, per quant de temps encara.

Mas es que sa mestressa jamai o diguèt. D’alhors, li parlèri pas jamai. La veguèri tres o quatre còps, plan mens que la catona, e l’ausiguèri parlar a un autre vesin pas qu’un còp, mas pro longtemps per me far una ideia.

Era blonda, la trentena, amb de clucas, un pauc fòrta. E era complexada. Tot lo monde l’es ben un pauc, o sabi, mas ela li manjava l’existéncia. Se trobava gròssa, se trobava laja, se trobava vielha e fin finala, se trobava sola. Del mai se vesiá laja, del mens sortissiá, e del mens vesiá d’òmes, del mai se cresiá laja. Lo cèrcle viciós la fasiá s’enterrar cada jorn un pauc mai dins son apartament, bauma sorna darrièr de ridèus jamai levats.

Es aital qu’un ser, en tornar en çò meu, m’arrestèri, obligat, coma sovent, a la fenèstra de la catona que n’aviá pas son sadol. Ronrone que ronronaràs, flatinga-flatanga, miaule que miaularàs, l’i passèri ben qualquas minutas.

Es aquí qu’una votz blanca e plorinejanta lancèt aquel crit del còr de detràs los ridèus espesses :

-Salòpa !

Pons

Advertisements

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s