Posted on

Lo Caire de la Rua Dolat

Del temps que demoravi a la vilassa, m’arribava sovent, en sortir de l’ostal, de passar davant la carrièra Dolat. Enfin, carrièra, es una ben granda paraula, tant aquela era estrecha, escura e corteta. Pas una veitura se seriá engatjada sus sos pavats trantalhants, mas i aviá totjorn qualqu’un per ensajar, pel malur de sos retrovisors.

En tot cas, al caire de la rua Dolat, aquí ont passavi benlèu dos còps per jorn, se vendiá. Se vendián pas de pan o de melons, m’avètz compres, era pusleu, coma dison los anglicisats, de deal.

Mas atencion ! Pas res a veire amb la carrièra d’a costat, ont d’adolescents trepadorejavan a còps de « Pshh…Pshh… » sufisents, per ensajar de faire fumar un tròç de regalécia emplasticat.

Non, aquí eran de causas seriosas, de causas d’adultes. Cada jorn, era lo meteis ceremonial. Tre dètz-onza oras del matin, lo monde començavan de s’amassar al caire de la rua Dolat, entre una farmacia e una espiceria, en esperar la benvolença del mèstre del canton, que preniá sas practicas una per una, en se pausar sovent entre caduna. Aquel vam de carri funèbre (que suspausavi volgut ; lo tipe, pas colhon, deviá jogar sus la dependéncia de sos obligats…) fasiá que i aviá totjorn al mens detz personas a esperar al caire.
Mas elas sabián prener lor mal en paciéncia : qualquas caissas o cledetas per se sèire, qualquas cervesas per faire passar, e la discutida començava.
A ieu m’agradava de passar a n’aquel moment, quitament se a la debuta me mesfisavi un pauc de la populacion de « punkacans » que mancava pas d’i èstre.

Las discutidas ? eran lo monde tornat far.
Las cledetas ? La taula redonda la mai egalitària.
Las practicas ? Eran l’abolicion de las classas socialas, de las inegalitats, de las termièras umanas.

Joves e vielhs, negres e blancs, òmis e femnas, caumaires e patrons….

Fins al trader quadra, que veniá per l’ocasion, tre la sortida de la sesilha de miègjorn, en vestit, dins un grand 4X4 (amb menaire).
Pas de biais de far, lo tipe : del temps que lo menaire sortissiá lo jornal economic apuejat sus la veitura, el se seitava sus sa cledeta, 8-6 a la man, e devisava amb los autres.

-…Es coma ieu, l’autre jorn me faguèron far un plaçament a risques…soi pas passat luenh…
-M’en parles pas, aquò ven complicat per tot lo monde, ieu mon patron ne laissèt tombar tres o quatre…
-Ieu m’an sortit sus un afar aital, fa tres meses que cerqui, mas amb lo contèxte, vòlon pas prene lo risc d’engatjar de monde…
-Patissèm totes, pertant es simple, la solucion seriá de…

E cresètz-me o pas, aquelas ideias sortidas de còsses magres, pallinèls, tremolants, seitats al mitan de mèrdas de cans, eran inteligentas. Vertadièrament.

Ailàs, l’ideal revoluconari de la republica autonòma del caire de la rua Dolat capitèt pas. Un vèspre, un pauc avant las grandas vacanças, la policia (que fins aquí s’era montrada timidòta, manca dels còps en tant que practica) venguèt tot rastelar. Pas mai de punks, mas mai de cans, pas mai de cledetas, pas mai de 8-6.

E a l’encòp, m’estona qu’aja durat tant de temps, quand òm sap que tot aquel monde s’acampavan al caire de la rua Dolat, aquò òc, mas del caire que formava amb l’avenguda la mai frequentada de la vila.

Pons

Advertisements

Daissar una responsa

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Cambiar )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Cambiar )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Cambiar )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Cambiar )

Connecting to %s