Ont eri ?

Miladiu, i a bien del temps qu’èri pas passat per aqui…

Ont èri ?

Anem dire…

Anem dire qu’èri en vacanças…

Anem dire qu’èri embarrat…

Eri embarrat en vacanças.

Mas me laissèron sortir. Encara urós, qu’auriái poscut vos mancar (de pauc).

En mema temps, aviái prevengut, ma preséncia aquí risca totjorn d’èstre ponctuala, efemèra e irregulara…

En mema temps, se me laisson pas sortir, ieu pòdi pas res escriure aquí…

Alavetz, cossí fasem ?

Per ensajar de tornar trapar lo temps que fugís mai regde que nosautres, un (o dos, se siatz plan braves e s’ai lo temps…sustot s’ai lo temps…) tèxte del temps passat. De l’espòca del « Vielh Cuban » (sembla qu’aquel vos aja agradat), a qualques sauts temporals pròches…

Pons

Creire que pensar que dever…

-Va plan, n’en trobaràs una autra !
-M’as plan vist ?
-N’en vales un autre !
-Siàs quitament pas fotuda de m’a’char dins los uèlhs per me dire aquò !
geinada
-Siàs pas òrre vòli dire ! I a pièger !
-Mercés, aquò fai plaser, francament…
-Non ! Es pas çò que voliái dire ! Enfin, te descoratja pas, es lo principal !
aire de pietat, votz suauda e uèlhs lusents
-Saps que…la Inès… creguèri l’ausir dire que pensava que deviás aver una conversa interessanta… »

Amb aquò, anirem luènh…

Pons

Perque Pons ?

-Pons, un dia que’t caurà disèr perqué…
-…
-Perqué, Pons ?
-Perqué qué ?
-Perqué « Pons » ?
-Es aital.
-Mès… n’es pas lo ton nom vertadèr ?
-Ah bon ?
-Voi disèr…en pujar totara, qu’èi vist que sus la bostia de letras n’era pas marcat aquò, qu’era marcat…
-Sabi plan çò que i a escrich. Soi ieu que botèri l’etiqueta !
-Alavetz… perqué t’apèri Pons ?
-M’apèlas aital dempuèi que nos parlam. Perqué cambiar ?
-La vertat es que…
-Pons t’agrada pas ?
-N’es pas aquò…
-Los escaisses te geinan ?
-Es de vèder lo ton nom escrivut…
-As jamai cercat a lo conèisser tanpauc avant !
-Qu’avèvi l’impression que i a causas que ne vòs pas briga parlar…
-…
-Tot aquò me geina…
-Ont es lo problèma ? Que m’apelèssi Pons o quicòm mai, de qué cambia ?
-Es…saps…quand èm aquiu…dens lo lèit…e que hasèm…saps que…jo que pensi « Pons » hòrt, hòrt…que te’u marmusi dens l’aurelha…
-O crides tanben…
-…òc…a còps…mès, com disèr, adara qu’èi vist un nom…aute…qu’èi l’impression que n’es pas mèi tu, dab jo, dens aquèth lèit… qu’es un estrangièr…fin finau qu’èi l’impression de ne pas te conèisher briga…
-Es çò que m’agrada a ieu.

Pons